Opisawszy złożoność i zasięg procesu rewolucyjnego w najgłębszych warstwach duszy, a więc w mentalności ludzi, będzie nam łatwiej wskazać pełne znaczenie kultury, sztuki i środowisk w marszu Rewolucji.
1. Kultura
Idee rewolucyjne dostarczają tendencjom, z których się wywodzą, środka samopotwierdzenia z pozorami akceptacji w oczach swoich zwolenników i osób trzecich. Służą one rewolucjoniście do osłabiania prawdziwych przekonań tych ostatnich, a poprzez to do rozpętania lub podsycania w nich buntu namiętności. Stanowią one inspirację i model dla instytucji stworzonych przez Rewolucję. Idee te można znaleźć w najrozmaitszych dziedzinach wiedzy lub kultury, ponieważ trudno, aby któraś z tych dziedzin nie była wmieszana, przynajmniej pośrednio, w walkę pomiędzy Rewolucją i Kontrrewolucją.
2. Sztuka
Biorąc pod uwagę, że Bóg ustanowił tajemnicze i godne podziwu relacje pomiędzy z jednej strony pewnymi kształtami, kolorami, dźwiękami i woniami a pewnymi stanami duszy z drugiej, to jest oczywiste, że poprzez sztukę można głęboko wpływać na mentalność i nakłaniać jednostki, rodziny i narody do ukształtowania głęboko rewolucyjnego stanu ducha. Wystarczy wspomnieć analogie pomiędzy duchem Rewolucji Francuskiej a modą stworzoną w czasie jej trwania, albo analogie pomiędzy dzisiejszym wrzeniem rewolucyjnym a obecnymi ekstrawagancjami w modzie i tzw. sztuce awangardowej.
3. Środowiska
Środowiska mogą sprzyjać dobrym lub złym obyczajom. Na ile sprzyjają one dobrym obyczajom, na tyle mogą się przeciwstawiać Rewolucji, stawiając godne podziwu zapory przeciwdziałania, lub przynajmniej inercji, z tego wszystkiego, co jest zdrowe obyczajowo. Z kolei, o ile sprzyjają one złym obyczajom, o tyle mogą przekazywać duszom toksyny i straszliwe siły ducha rewolucyjnego.
4. Historyczna rola sztuki i środowisk w procesie rewolucyjnym
Z tego powodu rzeczywiście należy uznać, że powszechna demokratyzacja obyczajów i stylów życia, posunięta do szczytu systematycznej i narastającej wulgarności, oraz proletaryzująca działalność pewnej sztuki nowoczesnej przyczyniają się do triumfu egalitaryzmu w takim samym lub większym stopniu niż wprowadzanie pewnych praw lub ustanawianie pewnych typowo politycznych instytucji.
Należy również uznać, że jeśli jakiejś osobie udałoby się, na przykład, zlikwidować niemoralne lub agnostyczne kino czy telewizję, to uczyniłaby ona znacznie więcej dla Kontrrewolucji, niż gdyby w ramach normalnych procedur ustroju parlamentarnego spowodowała upadek lewicowego rządu.
