PortuguêsEnglishPolski
 

Rewolucja i Kontrrewolucja

Część II
Kontrrewolucja

Rozdział IV: Kto jest kontrrewolucjonistą?

LETTER A- A+

Kto jest kontrrewolucjonistą? Można odpowiedzieć na to pytanie w dwojaki sposób:

1. W stanie aktualnym

Kontrrewolucjonistą w stanie aktualnym1 jest ten, kto:

— zna Rewolucję, porządek i Kontrrewolucję, w ich duchu, doktrynach i metodach;
— miłuje Kontrrewolucję i chrześcijański porządek oraz nienawidzi Rewolucji i „anty-porządku”;

— czyni z tej miłości i nienawiści oś, wokół której skupiają się wszystkie jego ideały, preferencje i działania.

Oczywiście ta postawa duszy nie wymaga wyższego wykształcenia. Święta Joanna D’Arc nie była żadnym teologiem, ale zadziwiała swoich sędziów teologiczną głębią swoich myśli. Podobnie prości chłopi z Nawarry, Wandei czy Tyrolu, ożywieni godnym podziwu zrozumieniem ducha i celów Kontrrewolucji, byli często jej najlepszymi żołnierzami.

1 Autor nawiązuje tutaj do tomistycznej koncepcji aktu i potencji (możności). Stąd określenie „kontrrewolucjonista w stanie aktualnym” dotyczy osoby będącej rzeczywistym i czynnym („będącym w akcie”, gdyby użyć tu tego określenia) kontrrewolucjonistą [Tłum.].


2. W stanie potencjalnym

Potencjalnymi kontrrewolucjonistami są ci, którzy z powodu nieostrożności lub innych przypadkowych powodów mają takie czy inne opinie oraz sposoby odczuwania rewolucjonistów, lecz bez naruszenia samej głębi ich osobowości przez ducha Rewolucji. Osoby te ostrzeżone, uświadomione i ukierunkowane łatwo przyjmują postawę kontrrewolucyjną. I tym się różnią od „pół-kontrrewolucjonistów” wspomnianych wcześniej. 2

 

2 Zob. Część I, rozdz.9.

 

Rewolucja i Kontrrewolucja
Plinio Corrêa de Oliveira

2

Ta książka, to mistrzowskie dzieło Plinia Correi de Oliveira, jednego z największych myślicieli katolickich XX wieku. „Rewolucja i Kontrrewolucja” stanowi analizę procesu niszczenia cywilizacji chrześcijańskiej, rozpoczętego u schyłku średniowiecza i kontynuowanego przez pseudo-reformację, krwawą rewolucję francuską, ateistyczny komunizm, a wreszcie przez współczesną rewolucję obyczajową.

"Rewolucji i Kontrrewolucji" Campos 1959; wyd. poszerzone: 1992; przekł. pol.: Rewolucja i Kontrrewolucja. Tł. S. Olejniczak. Kraków 1998

e
Autoriza-se a reprodução com fins não lucrativos dos artigos deste site desde que citada a fonte.